Merhaba Dostlar

Bildiğiniz gibi epilepsinin sosyal boyutunda faaliyet gösteren bir derneğimiz var ve uzunca bir süredir bu konuda faaliyet göstermekteyiz, fakat epilepsi olanların sosyal yaşamdan izole yaşamayı tercih etmeleri nedeniyle gönüllülük hususunda zorluklar çekmekteyiz. 

Kişiler ilk etapta gerçekten bir şeyler yapma çabasıyla gelmekte fakat ülkemizde sosyal çalışmaların ağır işlemesi nedeniyle kişiler azimlerini kaybetmekte, sebatkar olamamaktalar ve bunun sonucu olarak da kopmalar başlamaktadır.

Kimi zaman da yaklaşımlar daha menfi olmaktadır. Yani kişiler belirli beklentilerle gelmekte ve bu beklentilerin karşılanmadığını gördüklerinde uzaklaşmaktadırlar. Böyle yaklaşımda bulunan kişilere şunu belirtmeliyim. İnanın bizim gibi bu işle profesyonel olarak ilgilenen senelerini vermiş insanlar kişilerle daha ilk konuşmalarında onların bir beklentiyle mi yoksa gerçekten toplumun menfaati için mi geldiklerini kesinlikle anlarlar. Size tavsiyem düşünceniz ve beklentiniz her ne olrusa olsun bu hedefe ulaşmanın tek yolu beklenti içinde olmadan çalışmaktır. Göreceksiniz buna paralel olarak amaçlarınıza, beklentilerinize zaten ulaşacaksınız.

Sevgili dostlar şu konu iyice anlaşılmalıdır. Sivil Toplum Kuruluşları ve bu kuruluşların organları gönüllüler olmadan bir hiçtir. Yapı içindeki organlar beyin ise gönüllüler kalbi, kanı, canıdır ve kalp olmadan bir yapının verimli çalışması, yaşaması mümkün değildir.

Bir çok insan bizden sorunlarını çözmemize yönelik taleplerde bulunmaktadırlar şimdi lütfen düşünün biz gerekli olan gönüllü desteğini alamazsak bu ihtiyaç sahibi insanlara nasıl hizmet götürebiliriz?

Dostlar  evet, sizin bizden olduğu gibi bizim de sizden beklentilerimiz var ve bunların başında gönüllü olarak katılımcı olmanız geliyor. Katılımcı olu ki sizinle aynı sorunlara sahip kişileri için beraberce bir şeyler yapalım ve bu sorunların aşılmasına yönelik sizin için bir şeyler yapabilelim. Tabi benim sorunum bana yeter deyip olayları kenardan izlemeyi tercih eden bencil ve duyarsız kişilerden değilseniz. Bu serzeniş için kusura bakmayın ama açık görüşüm budur ve açıkça fikirlerini beyan etmeyi benimsemiş biriyim.

Kaldı ki;

• Daha ne kadar, kişilerin size ön yargılı (vebalıymışsınız gibi) yaklaşımlarına tahammül edebileceksiniz? 

• Çocuğunuz epilepsi ise geleceğinden hiç mi şüphe etmiyorsunuz? 

• Gerçek dünyada yaşamak varken, daha ne kadar internet ortamında duygusal ilişkileri yaşama peşinde koşacaksınız? 

• İşverenlerin konu hakkında yeterince bilgiye sahip olmamaları nedeniyle senelerce işsiz kalmayı ne kadar daha göz önüne alabileceksiniz?

• Kimin ne zaman yakalanacağını bilemediği bir hastalıkta, hiç epilepsi olmayacak mısınız gibi mi geliyor?

Bu sorular ve dahasını kendinize sorun ve artık evlerinizde saklanmayın! 

Korkularınızı yenmeye çalışın ve dışarı çıkın, kendiniz çıkamıyorsanız ilk etapta yakınlarınızdan yardım isteyin! 

Unutmayalım epilepsi konusunda huzur ortamını yaratmak bizim elimizde. Yeterli çabayı gösterdiğimiz taktirde yapamayacağımız hiçbir şey yok! 

Sağlık ve huzurla kalın...

     Alparslan VARER